Minne loopt niet meer, ze wankelt. Vroeger sprong ze met gemak anderhalve meter hoog, nu heeft ze moeite met op schoot springen. Enkele onsmakelijke en oneerbiedige ouderdomsverschijnselen laat ik achterwege. Wat zo leuk is aan Minne is dat ze geen schootkat maar een nekkat is. Dat wil zeggen ze neemt geen genoegen met een schoot, kruipt het liefst in je nek. Al snorrend dwingt ze je horizontaal, haar twee voorpootjes melkend op je borst. Vervolgens gaat haar concert langzaam van hals naar oor met af en toe een verleidelijk zuchtje. Genietend van knuffeltijd kom je afspraken niet na, beantwoord je de telefoon niet en al het andere kan wachten.. 

Dit schreef ik de afgelopen zomer nog. Er al stevig rekening mee houdende dat Minne haar beste tijd gehad had. Herinneringen gaan ver terug. Als poesje van 10 weken haalde ik haar van de boerderij op in mei 1991. Minne verhuisde naar de stad. Na een turbulent jaar verhuisde ik naar mijn appartementje op 8 hoog. Minne leerde met me mee naar beneden te gaan met de lift. Zo kon ze overdag lekker naar buiten.
Lief en leed deelden we.

Op dinsdag 13 januari was het moment van afscheid daar.
Ik zal je zo missen, lieverd.
Je neusje, je koppies, je gesnor en gemelk.
Je warmte en knuffels.
Lieve Min, ik weet zeker dat als ik 80 ben ik jouw typisch gepraat me nog zal herinneren.

Ik wou dat ik al wat verder was,
en de ergste pijn kwijt was

Goede reis Lieffie

Straks……….
Als ik straks oud ben, ziek en zwak,
en pijn verjaagt de slaap,
als onrust neemt van mij bezit,
doe dan wat onvermijdelijk is, en laat me gaan…
de laatste goede daad.
Beslis voor mij en wees niet laf,
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf,
of uitstel… tot het beter past, bij een verloren strijd?
Ik ben niet bang tijdens de laatste gang.
Jij loopt niet weg je kijkt me aan,
je noemt mij bij mijn liefste naam en houdt me stevig vast.
Vandaag voor het laatst groet ik je met mijn hondenstaart…
wat jij liet doen, deed jij voor mij:
je hebt me voor nog meer pijn bespaard,
voor zinloos lijden mij bewaard.
Een zwaar besluit?
Nee,.. huil nu niet.
Een wijs besluit, dat werd gegrond
op een oud en uniek verbond:
jij bent mijn baas en ik jouw hond.[/i]

Lieve Lotje
Geen getrippel meer op het parket, geen  begroeting meer s’ morgens bij het opstaan, je bolle bruine oogjes, geen hulp meer in de huishouding (lees stofzuigen), geen trouw gezelschap in de eenzame uren, geen wandelingetjes meer, ik hoef je niet meer te beschermen, jij kleine bangerik. Je rust is je zo gegunt lieve Lot, wat een wedstrijd heb je afgelegd.

Alleen nog in gedachten kan ik je knuffelen.

Ik mis je nu al!

Rust zacht lieve Lotje

De grote zomervakantie is weer aangebroken, hoewel voor onze kinderen heeft het de bedoelde betekenis. Vrij van school, zorgeloos mooie herinneringen maken en met een beetje geluk goed weer. Voor ons, wij ouders, schijnt het zonnetje een ander daglicht.

In mijn werk betekent het hoogseizoen topdrukte, waarin vrije dagen opnemen bijna gelijk staat aan maten naaien en overwerken heel gewoon is. Het gaat volkomen langs ons heen welk weer we buiten hebben, wij hebben airco. Klein voordeel de file is geminderd, iedereen gaat immers met vakantie. Bovendien zijn de pizza’s sneller bezorgd.

Voor eens ben ik blij dat mijn ouders emigreerden naar Frankrijk. Elk nadeel heeft zijn voordeel. De kinderen vieren 3 weken vakantie bij mijn ouders. Het zwembad en het mooie weer zijn al 2 belangrijke ingrediënten voor een geslaagde zomervakantie. Mijn ouders genieten enorm van de tijd met hun kleinkinderen. Visa versa trouwens!

Daarna staan we 2 weken op een camping in Nederland, waarvan mijn man slechts 1 week vakantie heeft. Gewoon maar genieten van Leffe Blond, blokjes oude kaas erbij, de tijd die we hebben met elkaar, ongeacht welk weer ook. Herstel: ik bedoel het genieten van de speeltuinen en uitstapjes, hutten bouwen en knutselen en al dat soort dingen meer..
Over 20 jaar weet je toch pas of ze zich de grote zomervakantie van 2008 überhaupt herinneren…. We doen ons best nietwaar?

Eigenlijk was ik helemaal niet op zoek. Bovendien hoor je me alleen maar mopperen over dierenartsrekeningen, de lasten en de moeite die je voor je huisgenootjes over moet hebben.

Een ding voorop: Ik hou van al mijn dieren, geniet van ze en wil ze voor geen goud missen!

Het risico van het kijken naar een poes met jongen is dus gezinsuitbreiding.. De liefde overstemt het gemopper. Als je buurvrouw dan ook nog eens Lapjespoes heeft geworpen.. tja .. geen ontkomen aan..

Aldus zeit welkom Kiki! (heeft Ramon verzonnen)

Wordt vervolgd…

Net met Lotje naar de dierenarts geweest. Lotje aan de cocktails, een anti vlooiengoedje, iets tegen teken en gelijk maar weer eens ontwormen. Dat laatste is nooit onnodig want Lotje is een vuilnisbak in hart en nieren. Voor gezonde brokjes haalt ze haar neus op en in het park haalt ze de schade in. Er is altijd wel wat afval te vinden en Lotje is niet kieskeurig. Voor haar huid en haarverzorging kiest Lotje ervoor door gras te rollen waar vis gelegen heeft. Een odeur van uitwerpselen geniet echter haar voorkeur. Lotje is me er eentje..

Geen van ons is blij met deze driehoeksverhouding. Lotje haat de dierenarts, het ruikt er naar vrees en angst, bovendien wordt ze meerdere malen geprikt. Zonder kapje om haar bek bijt ze de dierenarts. De dierenarts haat zulke hondjes. En ik heb een hekel aan de dierenarts om de rekening. 136 Euro. Met in het vooruitzicht nog eens zo’n rekening. Lotje heeft een lelijke ontsteking aan haar kies. Dat betekent een operatie met narcose. Ook niet zonder risico overigens. Dus als we terug komen van vakantie moeten we opnieuw een afspraak maken.

Goeie reis!

Nog een week en de ‘grote vakantie’ begint. Nog een weekje racen tegen de klok. ’s Middags gaat gedwongen de turbo aan: kids uit twee verschillende scholen ophalen. De afstand is 20 minuten, waar ik een kwartier de tijd voor heb. Op de fiets welteverstaan. Met de auto is het niet sneller te doen, bovendien slechter voor het hart, wel weer goed voor maagzweren..
Eenmaal weer thuis staat Lotje nog net niet met haar pootjes over elkaar te wachten tot ze uit mag. Dus draven we door achterom het park in. Ramon is in vorm en sinds hij kan lopen, doet hij het rondje zo snel als hij kan! Valerie MOET de step mee en heeft alle tijd. Ik voel me een eleastiek. “Ramon WACHTEN! Valerie rij eens beetje door!!” Van verre hoor je ons al aankomen, of erger nog, mij. Ik heb ruzie met mezelf, wil niet zo een keel opzetten, maar ik zie overal gevaar en…..
Ramon bedenkt spontaan een originele route en kiest een paadje dat naar een speeltuin leidt. Lotje schiet erachteraan en vind de speeltuin eigenlijk wel een geschikte plek om haar grote boodschap achter te laten. Valerie wil ik nog tegenhouden, ik brul haar naam en zie in slowmotion precies haar voet in een echt gigantische grote hoop van minstens een kalf landen. De poep ligt er zo te zien twee dagen, heel misleidend. De buitenkant heerlijk krokant en van binnen zacht en riekend. Als je erin gaat staan dringt het zo lekker diep door in de zolen van je schoenen. In Valerie haar geval staat ze er zowat tot aan haar enkels in.
Ik heb het gehad, bulder twee namen, die weten dat het kookpunt bereikt is. De vogels zijn even helemaal stil en in gedachten hoor ik de buren zeggen ‘en verder gaat het goed met je?’
Als ik alle poep heb geëlimineerd roept Ramon nog even vanuit de WC “Mam, ik ben klaaaar”
Een hondenbaan heb ik, heus..

Ja ja lieve Vlinder,

Het is de Sint niet ontgaan

Wat jij dit jaar allemaal voor een ander hebt gedaan

Op de eerste plaats het wassen, koken, strijken voor je man

Koffers in en uitpakken, je kan er wat van!

Dan op je werk je schouders eronder

Ondanks al het gedonder

Voor je moeder sta je altijd klaar

Vaak slaap je zelfs een nachtje bij haar

En als je dochter roept ‘Ik zie het niet meer zitten’

Pas je op de kleinkinderen zonder vitten

Sterker nog je geniet van het geven

En kostbare momenten met je dierbaren beleven

Jij maakt herinneringen mooi en fijn

Gewoon door er te zijn

Het afgelopen jaar was alles de laatste keer

Geen verjaardagen, geen moederdag en geen Sinterklaasfeest meer

Geen logeerpartijtjes meer in Heerhugowaard

En ook kerst in Nederland is in herinneringen bewaard

Omdat je Nederland, Sinterklaas en je kinderen gaat verlaten

Moet Sinterklaas toch wel even serieus met je praten

Sinterklaas begrijpt dat je doet wat je man je zegt

En dat je je bij zijn besluit neerlegt

Dus heeft de Sint het op jouw hart gemunt

En jou een ernstig kado gegunt

Jouw hartje is van goud

Wetende dat je van je kleinkinderen houdt

Is dit 14 karaats geschenk

Het enige goede dat ik op dit moment bedenk

Je ontroering, je lach, je traan

Kom op meid, maak open en laat je gaan!

Dikke knuffels van Sint en Piet

Energie te over

Niets is te gek

Turbo aan

Een lach komt vanzelf

Zelfs tijdens het schoonmaakwerk

Zin in lekker koken

De moeilijkste recepten lukken

Geen zin meer in koken

Eten

Vreten

Prikkelbaar

Dingen vallen uit mijn handen

Ik stoot mijn hoofd

en breek een nagel

Sacherijnig

Alles mislukt

Moe

Verloren en hopeloos

De tranen komen

Gewoon om niets

En boos

Boos op m’n man

omdat die me niet begrijpt

Niemand begrijpt me!

Behalve vrouwen

die ook in dat gedeelte van de maand zitten …….

Dit weekend staat in het teken van Sinterklaas (duh..). Leuke kinderpret. Lootjes voor de volwassenen. En een Sinterklaasgedicht voor iedereen.

Het gedicht is natuurlijk bij uitstek een kans om het afgelopen jaar te evalueren en namens Sint veilig je hart te laten spreken. Laat ik nu juist manlief op het lootje hebben staan (gna). Morgen krijgt hij de volgende opbouwende rijmende woorden:

Beste (man),

Het afgelopen jaar begon goed

Er kwam een (auto) aangespoed

Dat was voor deze Jup niet voldoende

Een nieuwe keuken volgde zodoende

Toen stond er nog een fijne vakantie op het programma

Luxemburg, met een 30 graden dagschema!

Bijna kon het jaar niet meer stuk

Maar het tij begon te keren

Je werkgever zette je onder druk

en begon te attaqueren

Sparkle is haar baan al kwijt

en tot mijn spijt

is het geheid

voor jou een kwestie van tijd….

Dus steek nog maar een sigaretje op

Gooi die plooi maar weer in je kop

Snoep nog maar even lekker door

En blijf dwangmatig internetten hoor!

Kijk, weet je wat het is

Met je humor is niets mis

Maar jouw ernst neemt te vaak de overhand

en Sint nam je bijna mee uit dit land

Een waarschuwing voor het komend jaar

Want jouw stress vormt een echt gevaar

Probeer wat meer te genieten

Van de kinderen of Sparkle d’r …..

Probeer het geluk niet in het materiele te zoeken

Zoek het eens in andere hoeken

Gezelligheid, evenwicht, romantiek

Filmpje, lekker eten en genieten specifiek!

Ontspanning moet centraal gaan staan

Al het andere van de baan!

Nu heeft je kado daar helemaal niets mee te maken

Toch hoopt de Sint je te raken

Slaak nog eenmaal een diepe zucht,

Neem nog maar een diepe hap lucht

En maak gauw open

Groetjes van Sint

Vanmorgen begon mijn dienst om 07.00 uur. Ik was vroeg wakker en snel klaar met de dingetjes die ik moet doen voor ik naar m’n werk ga. Fruitontbijtje, lunch klaargemaakt en Lotje uitgelaten, ik had zowaar een half uur over. Tegenwoordig ga ik niet meer vast rijden om een half uur te vroeg op m’n werk te komen. En zeker op zondagochtend is het maar een kwartier rijden.
Ik zette de televisie aan, zapte en bleef hangen in een jaren 80 film, die net begon. Ik dacht de hoofdpersoon te herkennen, vermoedde dat het De Man Van Zes Miljoen was. Een kwartier later bleek het De Hulk te zijn en dat bracht de nodige herinneringen boven.
Ik was een jaar of 10 toen piraten zenders in waren en het tokkelen op een bakkie (27MC). M’n vader struinde de tv zenders af op zoek naar een piraat. De piraten zonden nog wel eens films uit die net even spannender of pikanter waren dan die van de legale zenders. Het beeld vertoonde met enige ruis een film, die net begon. Je raadt het al, het was de allereerste aflevering van De Hulk. Zonder ondertiteling. M’n broertje en ik zaten op het puntje van onze stoel. Een uur lang. Het was gewoon jammer dat de film was afgelopen, zo spannend was het. Het bleek de BBC te zijn, de serie was net uit in Engeland. Maar als je het nu terugziet is de film traag. De manier waarop gefilmd werd is ook zo achterhaald dat het gewoon lachwekkend is.
Leuk he?